Steun maakt het verschil

De rugzak van Thomas

Iedereen maakt moeilijke periodes mee. Soms lukt iets niet, maak je fouten of voel je je alleen. Dat hoort bij het leven. Juist op zulke momenten is er iets dat ieder mens nodig heeft: steun.

Thomas was een vrolijke jongen. Hij hield van voetballen, zwemmen en hard lachen met zijn vrienden. Maar niemand wist dat Thomas een onzichtbare rugzak droeg.

Die rugzak zat vol met zorgen.

Soms voelde de rugzak licht. Dan rende Thomas door het bos alsof hij kon vliegen. Maar op andere dagen werd de rugzak zo zwaar dat hij nauwelijks vooruitkwam. Op school vergat hij zijn spullen, thuis werd hij sneller boos en soms wilde hij het liefst alleen zijn.

De mensen om hem heen zagen dat wel.

"Je moet beter opletten," zei de meester.

"Niet zo mopperen," zei een buurvrouw.

"Kom op, gewoon doorzetten," riep een vriend.

Maar niemand vroeg waarom de rugzak zo zwaar was.

Daardoor werd Thomas steeds stiller. Hij dacht dat hij sterk moest zijn. Dat hij alles alleen moest kunnen.

Op een middag ging Thomas naar het park. Daar zat opa Frits op een bankje vogels te voeren. "Wat kijk jij alsof je een berg op je schouders draagt," zei opa Frits vriendelijk.

Thomas haalde zijn schouders op.

"Misschien wel."

Opa Frits zei niets. Hij schoof alleen een stukje op, zodat Thomas naast hem kon zitten.

Na een tijdje begon Thomas vanzelf te vertellen. Over school. Over thuis. Over de fouten die hij maakte. Over hoe moe hij eigenlijk was.

Opa Frits luisterde.

Hij onderbrak Thomas niet.

Hij gaf geen oplossingen.

Hij zei alleen: "Dank je dat je dit met mij deelt."

En heel gek...

De rugzak voelde ineens een beetje lichter.

"Heb je hem opgelost?" vroeg Thomas.

Opa Frits glimlachte.

"Nee. Ik heb hem alleen even samen met jou gedragen."

Vanaf die dag ontdekte Thomas iets bijzonders. Steun betekent niet dat iemand jouw problemen oplost. Steun betekent dat iemand naast je blijft staan.

Een paar dagen later vertelde Thomas ook zijn meester hoe het echt met hem ging.

De meester luisterde aandachtig.

"Wat heb jij nodig?" vroeg hij.

Dat was een heel andere vraag.

Samen maakten ze afspraken. Thomas kreeg wat extra tijd voor moeilijke opdrachten. Zijn ouders en de meester praatten vaker met elkaar. En als de rugzak weer zwaar voelde, wist Thomas dat hij dat mocht zeggen.

Nu kreeg Thomas hulp.

Maar hulp kwam pas nadat hij zich veilig genoeg voelde om zijn verhaal te vertellen.

Na een tijdje viel Thomas iets op.

Op het schoolplein liep Simone vaak alleen.

Ze vergat haar gymtas.

Soms werd ze boos om kleine dingen.

Thomas liep naar haar toe.

"Wil je naast mij zitten?"

Simone knikte.

Ze praatten niet veel.

Dat hoefde ook niet.

Thomas wist inmiddels dat je iemand niet altijd hoeft te redden.

Soms is het genoeg om iemand te laten voelen:

"Ik zie je."

"Ik hoor je."

"Je hoeft het niet alleen te doen."

En misschien is dat wel de mooiste vorm van steun.

Want wanneer mensen zich gezien voelen, groeit er iets heel bijzonders.

Eerst vertrouwen. Daarna moed.

En uiteindelijk de kracht om zelf weer verder te lopen.

Niet omdat de rugzak verdwenen is...

Maar omdat niemand hem meer alleen hoeft te dragen.

Toepassing #FunTDO = :)

MoodbooK: Grietje Cnossen

# = Bovenstaande verhaal is gegenereerd in samenwerking met Chat GPT, waarin ik zelf grotendeels de input heb gegeven.

Fun =  Hoe leg je aan jouw dochter of zoon uit, waarom de steun geven zo belangrijk is.

T = Mijn eigen ervaring als verhaal omgezet naar een klein verhaaltje, met de hoop andere ouders en jongeren te inspireren, dat  steunen niet betekent dat je meteen iemand hoeft te helpen, maar wel aangeeft dat je iemand hoort of ziet.

Steun en hulp zijn niet hetzelfde. Ze lijken op elkaar, maar hebben allebei een eigen betekenis.

Steun

Betekent dat iemand jou ziet, naar je luistert en accepteert dat het even niet goed met je gaat. Dat je fouten mag maken, je gevoelens mag uitspreken en niet meteen wordt veroordeeld. Steun geeft je het gevoel dat je er niet alleen voor staat.

Hulp

Dat is iets anders. Hulp kun je vragen wanneer je er zelf niet meer uitkomt. Maar hulp vragen voelt vaak pas veilig als je eerst steun hebt ervaren. Als iemand laat merken dat je ertoe doet, ontstaat er vertrouwen. En vanuit vertrouwen durven mensen hun verhaal te vertellen.

Iedereen heeft recht op steun.

Daarom geloof ik dat ieder mens recht heeft op steun. Je hoeft niet altijd direct met oplossingen te komen. Soms is het belangrijkste dat je iemand ziet, hoort en serieus neemt. Een luisterend oor kan al het begin zijn van verandering.

DO = Wanneer mensen hun behoeften en zorgen durven uitspreken, gaat er vaak een deur op een kier. Niet alles hoeft meteen opgelost te worden. Stap voor stap ontstaat er ruimte om samen over de drempel heen te gaan..

Zonder steun kijk je anders naar de wereld.

Het tegenovergestelde gebeurt helaas ook. Wanneer je je lange tijd niet veilig voelt, of niet gehoord en gezien wordt, kan dat invloed hebben op hoe je naar jezelf en naar de wereld kijkt. Je gaat misschien denken dat je alles alleen moet doen, dat je sterk moet zijn of dat je geen fouten mag maken.

:) = RealiZe:  Steun zorgt voor bewustwording en leidt naar meer besef over wat nodig is.

Bewustwording geeft inzicht. Inzicht geeft (zelf)vertrouwen.

Dit vertrouwen geeft de moed om in beweging te komen. Dat is daadkracht. Het besef wat je nodig hebt, kun je bespreken en samen tot een oplossing en conclusie komen. Dat maakt het leven interessant en leuk. Tegelijkertijd voelt je rugzak een stuk ligter.